ถวาย " ไม้ก๊ำสะหลี " เชื่อทำให้ชีวิตเจริญรุ่งเรือง มีคนค้ำจุนเกื้อหนุน

15 เม.ย. 2562 22:49 น.
พะเยา - ชาวชุมชนวัดลี นำไม้ก๊ำสะหลีหรือไม้ค้ำต้นโพธิ์และตุงนักษัตรถวายวัด เชื่อทำให้ชีวิตเจริญรุ่งเรือง มีคนคอยเกื้อหนุนค้ำจุน

ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ในช่วง “ วันพญาวัน “ ทางเหนือ ซึ่งตรงกับวันที่ 15 เมษายน หรือวันที่วันที่สามของประเพณีปีใหม่เมือง ถือเป็นวันเถลิงศก เปลี่ยนศักราชเริ่มต้นปีใหม่ตามคติทางเหนือ ชาวเหนือโดยเฉพาะชุมชนวัดลี ต.ท่าวังทอง อ.เมือง จ.พะเยา จะทำพิธีนำไม้ก๊ำสะหลี หรือก๊ำศรีหรือไม้ค้ำต้นโพธิ์ในภาษากลาง ทีได้ตกแต่งไว้ก่อนหน้านี้ พร้อมเขียนชื่อเจ้าของไม้ อาจจะเป็นคนเดียว 1 ท่อน หรือทั้งครอบครับ 1 ท่อนก็ได้ แล้วแบกเข้าวัดเพื่อไปทำพิธีถวายให้พระประธานของวัดซึ่งสมมุติเป็นตัวแทนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และทำพิธีตานตุงหรือถวายธงนักษัตรและตุงไส้หมู จากนั้นก็จะเป็นพิธีกรรมต่างๆตามคติความเชื่อของชาวไทยเหนือ แล้วนำไม้ก๊ำสะหลีซึ่งถูกตกแต่งด้วยกระดาษสีสันฉูดฉาดทั้งหมดที่เข้าพิธีนำไปค้ำต้นโพธิ์ ส่วนตุงจะนำไปปักที่กองทราย ซึ่งอยู่ภายในวัด 

     

ชาวเหนือเชื่อว่าผลบุญจากการนำไปไม้มาค้ำต้นโพธิ์ หรือก๊ำสะหลี นั้นให้อานิสงส์แรง จะทำให้เจ้าของไม้มีความเจริญรุ่งเรือง ไม่ตกต่ำ ทำกิจการงานใดก็จะมีแต่คนคอยสนับสนุนค้ำจุน เหมือนกับไม้ที่ใช้คำต้นสะหลี ในขณะเดียวกันชาวบ้านก็เชื่อว่า การนำไม้มาค้ำต้นสะหลี ก็เหมือนเราได้ค้ำจุนพระพุทธศาสนาให้เจริญรุ่งเรือง แผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ เหมือนต้นโพธิ์ที่แผ่กิ่งก้านสาขาสร้างความสงบ ร่มเย็นให้คน สัตว์ เทพยดาอารักษ์ ได้ใช้เป็นที่พักอาศัยคลายร้อนหรือเป็นที่ประทับอยู่กิน ในขณะที่ตุง เชื่อว่า ถ้ามีญาติพี่น้อง พ่อ แม่ ซึ่งเสียชีวิตไปแล้วแต่ไปอยู่ในภพภูมิที่ไม่ดี จะสามารถอาศัยชายตุงหรือชายธงดึงขึ้นไปสู่ภพภูมิที่ดียิ่งๆขึ้นไป 

          

            ไม้ก๊ำสะหลีหรือไม้ค้ำต้นโพธิ์ จะทำจากไม้อะไรก็ได้ ขนาดเล็กใหญ่ตามใจชอบ ขอเพียงให้มีง่าม เพื่อให้ค้ำต้นโพธิ์ เป็นอันใช้ได้  จากนั้นก็จะนำมาปลอกเปลือกหรือลอกเปลือกออก ทิ้งไว้ให้แห้ง3-5 วัน จากนั้นก็ใช้กาวแป้งเปียกที่ไปรอบๆเริ่มตั้งแต่ง่ามทั้ง2ลงมา แล้วพันด้วยกระดาษสาสีสันฉูดฉาด ตัดเป็นรูปทรงตามใจเจ้าของไม้แล้วพันลงมาอีกประมาณ 1 เมตรโดยประมาณ แล้วเขียนชื่อเจ้าของไม้ลงบนไม้ จากนั้นนำไปถวายพระแล้วนำไปค้ำต้นโพธิ์ ส่วนตุงโดยมากจะทำโดยสล่าหรือช่าตุงง เพราะต้องมีเครื่องมือพิเศษเฉพาะอันเป็นอัตลักษณ์ทางเหนือ นิยมซื้อมากกว่าทำเอง   

         ( นพพร/พะเยา )         

วิถีชุมชน